Ontwerp: Christian Daniel Rauch (Berlijn, 1843-1844)
Materiaal: brons
Vervanging van de in 1879 geplaatste zinken exemplaren van twee paren van “Liegende Hirsche” (1843-1844) die in 1928 waren verdwenen
Oleniy most (Hertenbrug), Pavlovskpark, Avenyu Rozovogo Pavil’ona, Sint-Petersburg
Geplaatst in september 2020
de Hertenbrug met twee paar “Liegende Hirsche” (1843-1844), 23 oktober 2022
foto: Alexandrovs AG, CC BY-SA 4.0 via Wikimedia Commons
een van de twee hertenbeelden met gestrekte voorpoot, 5 mei 2022
foto: Alexandrovs AG, CC BY-SA 4.0 via Wikimedia Commons
een van de twee hertenbeelden met gebogen voorpoten, 5 mei 2022
foto: Alexandrovs AG, CC BY-SA 4.0 via Wikimedia Commons
de Hertenbrug, ca. 1900
foto: publiek domein
een van de twee zinken hertenbeelden met gestrekte voorpoot, ca 1900
foto: publiek domein
DE TWEE PAAR ZINKEN GIETINGEN VAN DE TWEEDE UITVOERING VAN “LIEGENDE HIRSCHE”
a. De aanleiding (1)
In 1879 werd in het Pavlovskpark in Sint-Petersbrug een brug gebouwd over het kanaal dat de centrale en de middelste Rozenpaviljoenvijver met elkaar verbindt. De brug werd gebouwd op de plek waar vroeger een houten brug stond. Aan weerskanten van de brug werden sokkels gebouwd ten behoeve van plaatsing van zinken gietingen van de tweede uitvoering van “Liegende Hirsche”, ontworpen in 1843-1844 door Christian Daniel Rauch. Deze gietingen waren aangekocht door groothertog Nikolai Konstantinovich (Sint-Petersburg, 14 februari 1850 – Tasjkent, 14 januari 1918), een kunstverzamelaar die in 1855 bij zijn paleis in Strelna, een nederzetting in Sint-Petersburg, een bronzen, vergulde gieting van de tweede uitvoering van “Liegende Hirsche” had laten plaatsen. In de 1860-er jaren werden ook in de landgoederen Michajlovska, Oranienbaum en Znamenska exemplaren van de tweede uitvoering van “Liegende Hirsche” geplaatst. Het verhaal gaat dat de landgoedeigenaren, door monarchale banden nauw met elkaar verbonden, hertenbeelden lieten plaatsen ter herinnering aan de herten die in groten getale op hun landgoederen voorkwamen en door jachtpartijen waren uitgeroeid.
De gieting van de zinken uitvoeringen die bestemd waren voor het Pavlovskpark vond plaats in Berlijn bij de beeldhouwers Grace en Gafiner.(2) Met verf werd aan de beelden een granietkleur gegeven.
Op de website van het Pavlovskmuseum zijn de hertenbeelden beschreven als beelden van volwassen en jonge herten.(3) Foto’s van de zinken exemplaren die in 1879 zijn geplaatst en de bronzen exemplaren die in 2020 zijn geplaatst, tonen hertenbeelden die identiek zijn aan elders geplaatste exemplaren van de tweede uitvoering van “Liegende Hirsche”.(4) In Christian Daniel Rauch – Oeuvrekatalog (Jutta von Simson, Berlijn, 1996) is bij de hertenbeelden die Rauch heeft ontworpen geen onderscheid gemaakt tussen beelden van jonge herten en volwassen herten.(5) KIJKEN NAAR BEELDEN neemt aan dat het Pavlovskmuseum één van de twee hertenbeelden van de tweede uitvoering van “Liegende Hirsche” heeft aangemerkt als het beeld van een jong hert en het andere hertenbeeld als het beeld van een volwassen hert op grond van het ontwerp van het lichaam, de vertakking van de hoorns en de textuur van de vacht.
(1) https://web.archive.org.
(2) https://www.citywalls.ru.
(3) https://web.archive.org. Zie ook https://tvspb.ru.
(4) Zie Christian Daniel Rauch: “Liegende Hirsche”.
(5) Christian Daniel Rauch (Berlijn, 1996, p.490).
b. De teloorgang
Gaandeweg de jaren raakten de hertenbeelden in het Pavlovskpark in steeds slechtere staat. Het jaar 1928 was het laatste jaar waarin melding werd gemaakt van hun aanwezigheid in het park. In dat jaar zijn ze spoorloos verdwenen. Het vermoeden bestaat dat ze zijn omgesmolten. de Sovjet-Unie had in die tijd behoefte aan valuta; hiertoe werden museumkunstwerken verkocht en werd metaal gesmolten ten behoeve van verkoop ervan. De verdwenen exemplaren werden niet vervangen.(1)
DE TWEE PAAR BRONZEN GIETINGEN VAN DE TWEEDE UITVOERING VAN “LIEGENDE HIRSCHE”
a. De aanleiding
Na de restauratie van de Hertenbrug waren liefhebbers van het Pavlovskpark van mening dat op de sokkels, hertenbeelden moesten worden geplaatst. Zij konden het niet verkroppen dat de Hertenbrug niet gesierd zou zijn met hertenbeelden. De brug werd voorzien van een kunstwerk in de vorm van een gebogen metalen staaf, genaamd “Hertendroom”.(1)
Igor Sklyar, een beroemde Russische filmacteur en zanger, en Natalya Akimova, een beroemde film- en theateractrice, namen het initiatief om de Hertenbrug weer te voorzien van hertenbeelden. Zij wendden zich tot het Pavlovskmuseum.(2)
Het opnieuw plaatsen van hertenbeelden had niet de prioriteit van Vera Dementyeva, directrice van het Pavlovskmuseum en specialist in de bescherming van monumenten. De Grote Paleiskassen en het Rode Vallei paviljoen hadden dringend restauratie nodig. Niettemin besloot zij uitvoering te geven aan het initiatief.(23
Tussen het initiatief om de Hertenbrug weer te voorzien van hertenbeelden en de uiteindelijke plaatsing van de hertenbeelden lijkt twee jaar te zijn verstreken, misschien wel meer jaren. De opmerking op de website Citywalls lijkt te impliceren dat Igor Sklyar en Natalya Akimova in 2018 het initiatief hebben genomen de Hertenbrug weer te voorzien van nieuwe hertenbeelden.(4)
(1) https://www.citywalls.ru.
(2) https://web.archive.org.
(3) https://www.citywalls.ru.
(4) https://www.citywalls.ru: “Het verhaal met het hert ontwikkelde zich gedurende twee jaar en resulteerde in een gezamenlijk project tussen Rusland en de Republiek Oezbekistan in het kader van een interparlementair akkoord”.
b. De uitvoering
De moeilijkheid bij de uitvoering was dat in Sint-Petersburg geen andere exemplaren van de tweede uitvoering van “Liegende Hirsche” waren, laat staan gietmallen. Men kwam echter tot de ontdekking dat groothertog Nikolai Konstantinovich, die vanwege een schandaal verbannen was naar Tasjkent, in het begin van de twintigste eeuw de hertenbeelden die bij zijn paleis in Strelna stonden, naar zijn paleis in Tasjkent had laten overbrengen. Dankzij de interparlementaire betrekkingen tussen de Russische Federatie en de Republiek Oezbekistan en de inspanningen van Valentina Matvienko, hoofd van de Federatieraad van de Russische Federatie, en Nigmatilla Yuldashev, procureur-generaal van Oezbekistan en ex-voorzitter van Mezhlis van de Republiek Oezbekistan werd een internationaal project uitgevoerd om kopieën van deze sculpturen te maken.(1)
Voor het paleis in Tasjkent bleken vier exemplaren te staan van wat werd omschreven als het beeld van het jonge hert.(2) De Oezbeekse beeldhouwer Jasvant Annazarov maakte twee bronzen replica’s van een van deze beelden. Deze replica’s werden als eerste opgeleverd. Ze zijn door een niet nader genoemd land aan Rusland geschonken.(3)
De replica’s van wat werd omschreven als het beeld van het volwassen hert werden ontworpen door de Russische beeldhouwer Vladislav Manachinsky, die daarbij gebruik maakte van historische foto’s en meetgegevens van de originele beelden. Deze gegevens worden bewaard in Tasjkent. De gieting van deze replica’s vond plaats bij gieterij Guar in Sint-Petersburg.(4) Deze replica’s zijn als laatste opgeleved.
(1) https://web.archive.org.
(2) https://web.archive.org; https://www.citywalls.ru.
(3) https://web.archive.org.
(4) https://web.archive.org; https://tvspb.ru.
c. De plaatsing
Op 10 september 2020 berichtte de Sint-Petersburg Gazette dat de hertenbeelden op de sokkels van de Hertenbrug waren geplaatst.(1)
De restauratie van de Hertenbrug en de daarna volgende plaatsing van de de hertenbeelden bleken een impuls te zijn voor verdere restauraties in het deel van het Pavlovskpark waarin de Hertenbrug zich bevindt.(2)
(1) https://www.citywalls.ru.
(2) https://web.archive.org.
→ Christian Daniel Rauch: “Liegende Hirsche”
→ CHRISTIAN DANIEL RAUCH